از دروازه مدرسه ای که دختر بچه دانش آموز را ساعتی قبل از تهیه این گزارش کشته بود تا نشستن روی سنگ های داغی که نامشان کلاس است... اینجا نه آب دارند، نه برق و نه حتی دستشویی: فاجعه در فاجعه در فاجعه!

لینک خبر امروز سایت عصر ایران است.3 مهرماه 1395

این روزها در فضای مجازی اخبار از گوشه و کنار ایران به گوش می رسد .هنوز بعد از 38 سال که از انقلاب می گذرد

مدارسی هستند که در شرایط نامناسبی وجود دارند؛ از اخبار برگزاری کلاس در طویله تا سوختن هر ساله بچه ها.

راستی! انقلابی که با نام اسلام و مخالفت با بریز و بپاش ها و افراطی گری همین ملت را نوازش داد

اکنون چراز پس سال ها هنوز کوخ نشینان در جای جای این کشور روزگار می گذرانند؟!

کاخ سعدآباد و تابلوهایی که حسرت کوخ نشینان به کاخ نشینان را بتصویر می کشید

خاطره شد؟

این روزها در شبکه های مجازی بجای کیف، گونی های برنج در دست کودکان نشان از فقر بی پایان و تبعیض نابرابری می دهد که با نام اسلام کشور را تاراج کردند.

از قران طلایی رونمایی می شود که علی (ع) شب درنخلستان ها راه می رفت تا حقی از مردم ضایع نشود.

از مدارس مناطق مرزی تصاوی دلخراش دست به دست می چرخد!

آهای منادی اسلام!

از من توقع نداشته باش دنبال تو بیاییم؛ تویی که نه می دانی حق کدام است نه باطل

آهای منادی اسلام!

دوردورک های فلان خیابان ها فرزندان همان نو کیسه هایی هستند که از سهم کودکان چابهاری مستشان کردی.

آهای منادی اسلام!

جای مهرها بر پیشانی را در عهد و امانت دیدیم!

آهای منادی اسلام!

بیدار شو

بیدار

روزگاری ست که اسلام را نان خانه ی خود ساخته اید.

بیدار شوید.

فردا دیر است

دیر